आपली पहिली भेट; तू अनेक वेळा बोललेले वाईट शब्द, माझ्या मनावर झालेल्या खोलवर जखमा….; डॉ. स्तुत

मुंबई : मुंबईत डॉक्टर तरुणीने आपल्या प्रियकराच्या त्रासाला आणि बोलण्याला कंटाळून आपलं जीवन संपवल्याची घटना घडली आहे. 8 मार्च रोजी या तरुणीने गळफास घेऊन आत्महत्या (Mumbai Crime News) केली. ही तरुणी डॉक्टर (Doctor) असून तिचे नाव स्तुती बजरंग सोनावणे असे आहे. मुंबईतील अँटॉप हिल पोलीस ठाणे यांनी डॉ. स्तुती बजरंग सोनावणे (Stuti Sonawane) या तरूणीला आत्महत्येस प्रवृत्त केल्याप्रकरणी फजल मोहम्मद खान (31) याला लोअर परळ (Lower Parel) येथून पोलिसांनी अटक केली आहे. तर या प्रकरणी स्तुतीच्या वडिलांनी दिलेल्या एफआयआर मधून अनेक धक्कादायक गोष्टी समोर आल्या आहेत. यामध्ये तिच्या वडिलांनी स्तुतीने लिहलेल्या सुसाईज नोटचा देखील उल्लेख केला आहे, यामध्ये तिने फजल खान बाबत आणि त्यांच्या दोघांच्या नात्याबद्दल लिहलं आहे, तसेच ती घेत असलेल्या या टोकाच्या निर्णयाबाबत देखील तिने सर्वांची माफी मागितली आहे.(Mumbai Crime News)

स्तुतीच्या सुसाईड नोटमध्ये तिने नेमकं काय म्हटलंय?

प्रिय फुझैल,

आपली पहिली भेट दादरला झाली होती ते मला अजूनही आठवतंय. आपण तासन्‌तास चाललो होतो आणि पिझ्झा खाताना तू मोठ्याने ओरडत हसत होतास. त्या क्षणी आपली लगेचच छान मैत्री झाली होती.

माझा वाढदिवस तू ताज हॉटेलमध्ये ज्या प्रकारे साजरा केला, खोली सजवली होतीस, ते मी आयुष्यात कधीच विसरू शकत नाही. कोणी मला इतकं खास वागवेल असं मी कधी कल्पनाही केली नव्हती.

आपला अलीबागचा ट्रिप, त्या बाइक राईड्स, आंबट कँडी खात घालवलेले क्षण, त्या छोट्या बाथटबमध्ये तू बसण्याचा प्रयत्न करत होतास ते खूप मजेशीर आणि गोड होतं. बॅडमिंटन खेळताना मी तुला नेहमी हरवायचे, तेही मला आठवतं.

ड्रॅगनफ्लाय हायच्या गल्ल्यांमध्ये आपण फिरायचो, छोट्या कामांसाठी जायचो आणि मांजरींना कुरवाळायचो, ते क्षणही आठवतात. आपण खेळलेला तो गेमही आठवतो, ज्यात आपण दोघांनी एकाच ‘पॉइझन कँडी’ची निवड केली होती. किती योगायोग होता तो!

आपले रविवारचे दिवसही आठवतात. आपण तासन्‌तास झोपायचो, आणि तू माझ्या कानात बाळासारखा घोरायचास. आपण केलेली डान्स रीलही आठवते. आपण खूप मस्ती केली होती.

फक्त आनंदाचे क्षणच नाही, तर कठीण वेळीही तू माझ्यासोबत होतास. मी फॅम्बीमध्ये असताना तू इतक्या दूरून आला होतास, माझ्या स्कूटीच्या किल्ल्या घेतल्या, टोइंगची सर्व कामं केलीस. हे सगळं कोण करतं?

मी ही चिठ्ठी फक्त तूच वाचावी अशी माझी इच्छा आहे. मला आशा आहे की तुला तुझा स्वाभिमान सापडेल. धन्यवाद, मला माझा मार्ग दाखवल्याबद्दल. कदाचित मी याच पात्रतेची होते.

तू मला खूप अपमानित केलंस. मी इतकी वाईट आहे का? तुझे शब्द इतके तीव्र होते की ते माझं आयुष्य संपवण्यासाठी पुरेसे ठरले. मी पूर्णपणे सुन्न झाले आहे. मला काहीच समजत नाहीये.

मला आशा आहे की तू आनंदी असशील आणि तुझा नाजूक पुरुष अहंकार आता समाधानी झाला असेल. मी आयुष्यात कधी इतकी खालच्या पातळीवर वाटले नव्हते. यापेक्षा वाईट काय होऊ शकतं?

सगळं असूनही मला स्वतःवर हसू येतंय, कारण मला अजूनही तुझ्यासोबत राहायचं होतं. तुझे शब्द माझ्या डोक्यात सतत घुमत आहेत. तू माझ्यावर ओरडलास. मला असं वाटलं की मी तुझ्यासमोर असते तर तू मला मारलंच असतंस किंवा खूप हिंसक झाला असतास.

मला तुझी भीती वाटते. तू मला “हो” म्हणालास, तू म्हणालास की माझ्यावर खर्च केलेला वेळ आणि पैसे तुला वाया गेल्यासारखे वाटतात. खरं सांगायचं तर मला तुझ्यासोबत कधीच सुरक्षित वाटलं नाही, पण तरीही मी तुझ्यावर प्रेम केलं.

तू म्हणालास की तुझ्या वडिलांनी माझ्याबद्दल जे म्हटलं ते बरोबर होतं – तरुण मुली चांगल्या नसतात. आपण रिलेशनशिपमध्ये असताना तुझ्याकडे बंबल अॅप होतं. तरीही मी तुला माफ केलं. कदाचित माझ्यात स्वाभिमानच नव्हता.

आयुष्य खूप कठीण आहे.

मी आणि फुजैल एक वर्षाहून अधिक काळ रिलेशनशिपमध्ये होतो. त्याच्या अनेक वाईट सवयी होत्या – धूम्रपान, दारू पिणे. तरीही मी हे सगळं सहन केलं. कदाचित मी मूर्ख होते. आता तर आणखी मूर्ख आहे. पण मी त्याच्या प्रेमात पडले.

माझ्या आयुष्यात एक संतुलन होतं. मी काम करत होते. सगळं ठीक चाललं होतं. पण रिलेशनशिपमध्ये असतानाही त्याने बंबल इंस्टॉल केलं. तरी मी दुर्लक्ष केलं.

तो इतका वाईट असेल तर मला इतका त्रास का होतोय? कदाचित मी त्याला कधी भेटायलाच नको होतं.

मला काय करावं कळत नाहीये. मला वाक्यही नीट लिहिता येत नाहीत. मला सगळं संपवायचं आहे असं वाटतंय.

माझ्यासोबत असं वागण्याइतकं मी काही चुकीचं केलं होतं असं मला वाटत नाही. त्याने माझी स्कूटी तोडून टाकण्याची धमकी दिली. तो माझ्यावर ओरडला. त्याला वाटतं तोच एक चांगला माणूस आहे, पण ते खरं नाही.

खरं तर तो सर्वात वाईट लोकांपैकी एक आहे.

मी कदाचित मूर्ख आहे. पण मी स्वतःला थांबवू शकत नाही. सगळं आपल्या नियंत्रणात नसतं.

मला खूप खूप दुःख होतंय.

ही एकटेपणाची भावना अधिकच वाढत आहे. माझे मित्र खूप चांगले आहेत. माझं कुटुंबही खूप छान आहे. डॉ. बंगा नेहमी माझी विचारपूस करतात.

मी एकटी नाही, पण जरी मी त्यांच्याशी बोलत असले तरी एक क्षण एकटी पडली की मला असं वाटतं की मी जमिनीवर कोसळते आहे.

माझ्या मनात फक्त मृत्यूचाच विचार येतो. मी खूप सुन्न झाले आहे. मला वाटतं आता मला काहीच बरे करू शकत नाही. कदाचित शेवटच मला बरा करू शकेल.

मी खूप थकले आहे. मला अपघातात मरावं असं वाटतंय. कदाचित सोपा मृत्यू मिळेल.

माझ्या मित्रांनी कधी तरी मजेत म्हटलं होतं – “आम्हाला तुझं शरीर फ्रिजमध्ये पाहायला आवडणार नाही.” तेव्हा मला वाटलं होतं सगळे तसे नसतात. पण कदाचित ते बरोबर होते.

मी आता खूप थकले आहे. मला हे सगळं सहन होत नाही. मला आयुष्यात कधीच इतका अपमान सहन करावा लागला नव्हता.

मला हे आयुष्य नको आहे. मला पुन्हा कधी उठायचं नाही. कदाचित मृत्यूनंतरच्या आयुष्यात मला शांती मिळेल.

फुजैलसाठी मी माझा अभिमान, स्वाभिमान सगळं सोडलं. तुला अनेकदा माफ केलं. पण आता हे सहन होत नाही.

आई, बाबा, माझी बहीण आणि डॉ. बंगा… मला माफ करा. मी खूप कमकुवत आहे. मला हे आयुष्य जगता येत नाही.

मी मोठी होऊ शकले नाही, यशस्वी होऊ शकले नाही, पैसे कमवू शकले नाही, याबद्दल मला खूप वाईट वाटतं.

मी प्रयत्न केला, पण हे खूप कठीण आहे. हा विचार मला आधीही अनेकदा आला होता. पण यावेळी तो थांबवता आला नाही.

मला माफ करा.